2008.12.31

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปี 2008

ปีนี้.. เราใข้เงินฟุ่มเฟือย(มาก) ไม่มีเงินเก็บซักบาท

แถมยังไม่ซื้อมือถือเครื่องละเกือบสามหมื่นบาท

(ซื้อมาทำไมเนี่ย โคตรตกเป็นทาสของวัตถุ) << คิดได้ตอนไม่มีเงินจะแดก

แถมยังไม่ตั้งใจเรียนด้วย จะสอบหลังปีใหม่ก็ยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือ

ปีหน้า..

๏  จะตั้งใจเรียนหนังสือให้มากกว่านี้ (กลัวไม่จบ)

๏  คิดเอาไว้ว่าจะออมเงินประมาณ 10-30% ของเงินเดือน

๏  จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้มากๆ ไม่อยากเป็นคนขี้โมโห ขี้รำคาญ

๏  ดูแลสุขภาพของตัวเอง กินอาหารที่มีประโยชน์ ไม่กินทิ้งกินขว้าง

๏  หาเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดให้ได้ อยากไปปาย ถ้าไม่ได้ก็เอาหัวหินก็ได้วะ

๏  ซื้อ คสอ. ที่จำเป็นเท่านั้น .. ตั้งสติเวลาช้อปปิ้ง จะไม่เสียเงินหมื่นอีกแล้ว

๏  อ่านหนังสือเดือนละเล่ม เหินห่างจากวรรณกรรมมานานแล้ว

๏  วันเกิดพ่อกับแม่ปีนี้ จะเก็บตังค์พาไปทานข้าวที่บ้านน้ำเคียงดิน

๏  ส่วนวันเกิดแฟน.. ให้แฟนเลี้ยง ฮ่าๆ

สวัสดีปีใหม่ ..

ย้อนรอย Theme ที่ทำไว้ปีนี้ .. รวมวันนี้ด้วยก็สามธีม

01  ทำตอนเขียนไดใหม่ๆ ประมาณกรกฎา-สิงหานี่แหละ

02  เป็นธีมที่ชอบมากกก ดูด๊อกดอกก ฮ่าๆ บรรเจิดดด ใช้ธีมนี้ประมาณกันยามั้ง จำไม่ได้

03  ก็ธีมอันที่เห็นอยู่นี่แหละ เพิ่งทำวันนี้เนื่องในวันปีใหม่ เผางานอย่างแรง

ปอ ลอ .. คืนนี้จะไปดูไฟที่เซนทรัลเวิร์ล

ช่วงนี้ไม่ได้อัพเรื่องราวของตัวเองเลย

เป็นเพราะคอมลงรูปไม่ได้ (ไม่ได้เอาไปซ่อมซักที)

เลยไม่มีกะจิตกะใจจะเล่าเรื่องราวของตัวเอง

แต่จริงๆช่วงนี้ชีวิตก็เป็นไปอย่างราบเรียบและราบรื่นนะ อิอิ

เมื่อวานนี้ไปดูรายการนึงทาง youtube

รายการนี้เป็นรายการของ MadTV

ชื่อรายการคือ 3 Minutes Meal

คือรายการทำอาหารภายใน 3 นาทีน่ะแหละ

ดูแล้วขำมากกก.. แต่หาเจอแค่ 2 ตอนเองอ่ะ

อยากดูอีกกกกก

เอามาแบ่งให้เพื่อนๆดูด้วย..

อยากให้มีความสุขร่วมกันนะ ^^

มาอัพเดทข่าว.. ซึ่งไม่รู้ว่าตัวเองมาช้าไปรึเปล่า?

 หลังจากที่ฮิวโก้แต่งเพลง Disappear

ซึ่งจะนำมาเป็นเพลงเปิดในอัลบัมของตัวเอง

เจ๊ Beyonce ก็บังเอิญมาได้ยินเข้า แล้วชอบ

ก็เลยขอเพลงนี้ไปอยู่ในอัลบัม I am.. Sasha Fierce

แล้วหลังจากนั้นก็มีข่าวแว่วมาว่าฮิวโก้อาจจะได้เป็นโปรดิวเซอร์ของ Beyonce

ยังไงก็ต้องติดตามกันต่อไป ..

คนไทยเรา มีหลายคนที่มีฝีมือ แต่ไม่ได้มีโอกาส

เราชื่นชอบ เคารพ ทุกคนที่มีฝีมือ

จริงๆ เราไม่จำเป็นต้องให้ฝรั่งมาตีค่าเราก็ได้

เพียงแต่ว่าประเทศไทยไม่ได้ยืนอยู่บนโลกแค่ประเทศเดียว

ถ้าเกิดได้รับการยอมรับจากสากล ก็น่าดีใจไม่ใช่น้อย

เพลงเพราะ.. ฟังแล้วชอบมาก

ฟังเวอร์ชั่นฮิวโก้ร้อง เราว่าเพราะกว่าอีกน้า~

 If I beg and if I cry

Would it change the sky tonight

Will it give me sunlight ..

And how it can actually ache in places you didn't know you had inside you.

And it doesn't matter how many new haircuts you get,

or gyms you join, or how many glasses of chardonnay you drink with your girlfriends...

you still go to bed every night going over every detail

and wonder what you did wrong or how you could have misunderstood.

And how in the hell for that brief moment you could think that you were that happy.

And sometimes you can even convince yourself that

he'll see the light and show up at your door.

And after all that, however long all that may be,

you'll go somewhere new. And you'll meet people who make you feel worthwhile again.

And little pieces of your soul will finally come back.

And all that fuzzy stuff, those years of your life that you wasted,

that will eventually begin to fade. "

                                                                                   - Iris, The Holiday (2006)

ไขว่ขว้า โหยหา

คนที่ไม่มีวันเป็นจริง

มีความสุข-ความทุกข์ในเวลาเดียวกัน

ใจเต้นแรง แล้วก็อ่อนล้า

เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ

อยากเจอ อยากเจอ..

อยากบอกว่า ตามหาเธอมานานแล้ว

อยากเข้าไปกอดความอบอุ่นนั้น

อยากอยู่กับเธอตลอดไป

เธอกับฉันจะรักกันชั่วนิรันด์ ..

เพราะเข้ามาอัพไดก็ไม่ค่อยได้ แถมยังหายไปอีกเอนทรี่

งั้นวันนี้ก็อัพทีเดียวให้หมดเลยแล้วกัน

เปิดตัวน้องสาวววว..

บอลลูน - โบอิ้ง

จริงๆแล้วเป็นลูกน้า แต่โตมาด้วยกัน เลยรักกันเหมือนน้องแท้ๆ

พอโบอิ้งกับบอลลูนจะเข้าม.1 น้าก็ย้ายให้ไปอยู่โรงเรียนที่นครปฐม

แต่พวกเราก็จะได้เจอกันประมาณเดือนละครั้ง

พอเจอกันทีไร ก็จะพาน้องไปเที่ยว ไปดูหนัง กินข้าว

และก็เป็นช่วงเวลาที่เราจะจน เพราะต้องเลี้ยงน้องง

แต่เดือนนี้ พี่ไม่มีตังค์ง่ะ.. อดอาหารหรูๆไปละกัน

มากินอาหารอีสานบ้านเฮาดีกั่ววว

ชาบู ชาบู.. ฮ่าๆ

ถ่ายไปได้ไม่กี่รูปกล้องก็แบตหมด (ลืมชาร์ต)

เท่าที่จำได้เราสั่งจิ้มจุ่ม ส้มตำ คอหมูย่าง ปลาช่อนเผาเกลือ แล้วก็หอยแครงเผา

ร้านนี้อยู่ใกล้บ้านน.. อาหารรสชาติใช้ได้ แต่ไม่อร่อยเท่าจิ้มจุ่มตรง BTS ราชเทวี

รายนั้น.. อร่อยสุดยอดดดด

เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว ไปเอแบคหัวหมาก

ก็เลยจะแนะนำร้านอาหารอีกร้านนึง

"สำรับไทย"

เป็นร้านเล็กๆ ขายอาหารตามเมนู แล้วก็มีก๋วยเตี๋ยวด้วย

ชอบบรรยากาศร้านอ่ะ

รู้สึกว่าเค้าจะปรับปรุงร้านใหม่ เพราะก่อนหน้านี้เคยมากินแล้วทางเดินเป็นหินล้าง

ทำทางเดินเป็นกระเบื้อง แล้วแอบมีสะพานข้ามน้ำตกด้วย (พูดซะเหมือนยิ่งใหญ่)

เมนูแรกที่สั่ง.. ไก่ทอดยอดหญ้า

อร่อยยย มากี่ครั้งก็ต้องสั่งเมนูนี้

ข้าวหมูทอดกระเทียม

อันนี้ของคุณแชมป์ ไม่ใช่ของเรา

อร่อยหรือเปล่า จำไม่ได้.. แต่หมดจานแล้วกัน

ข้อไก่ทอด เมนูสุดโปรดดดด

ตอนเด็กๆที่บ้านเรามีแม่ครัว แล้วพี่เค้าทำข้อไก่ทอดอร่อยมากๆ

กินจนแม่บังคับให้เลิกกิน (ตอนนี้แม่พยายามบังคับให้เลิกกินหอยนางรม)

แต่ร้านนี้ทำเค็มไปหน่อย.. รสชาติงั้นๆ เพราะเคยกินที่อร่อยกว่านี้(มากกก)

ไส้หมูตุ๋นทอดกรอบ มากับน้ำจิ้ม 2 แบบ

จานนี้คุณแชมป์สั่ง.. เราแอบชิมไปคำนึงแล้วรู้สึกแปลกๆ

แต่คุณแชมป์บอกว่าอร่อยดี

ต้มยำมันกุ้ง

รสชาติใช้ได้ ให้กุ้งเย๊อะ เยอะ

หม้อนี้กินเกลี้ยงงง

เอ๊ะ.. รู้สึกว่าจะมีแต่เรื่องกินๆนะ

เดี๋ยวเก็บไว้อัพคราวหน้าอีกดีกว่า

ขออัพเรื่องน่าหงุดหงิดนิดนึง (ถ้าไปกระทบนิสัยใครก็ขอโทษด้วย)

วันนี้เราไปกินชาบูชิที่เซนทรัลเวิร์ล

ไปกัน 2 คน ก็นั่งที่บาร์ตามปกติ

เพื่อนคงนึกออกว่า.. เราจะนั่งกินหันหน้าหาคนอื่น แต่จะมีสายพาน 2 สายคั่นไว้

หลายคนอาจเคยเจอ พวกที่ชอบหยิบข้ามสายพานตัวเอง มาฉกอาหารหน้าโต๊ะคนอื่น

ปกติเราจะไม่พูดอะไร แต่อันนี้มันเกินทนจริงๆ

มีผู้หญิง 2 ผู้ชาย 1 คน นั่งตรงข้ามเรา (จะไม่ขอเอ่ยถึงผู้ชาย เพราะไม่มีบทบาทอะไร)

ผู้หญิง 2 คนนั้น(ใส่ชุดทำงาน) หยิบข้ามสายพานมาเอาอาหารหน้าเราไปบ่อยมากกกกกกก

แล้วก็ไม่เอาไปต้มนะ เอาไปสุมๆๆๆ เป็นสิบจาน

เราก็อดทนๆ แต่อดทนไปก็เท่านั้น เพราะเค้าก็ยังทำต่อไปไม่หยุด

เรารู้ว่าสามารถสั่งของกับพนักงานได้ แต่อารมณ์แบบ กอ อู ขอด่าหน่อยเห๊อะ

เพราะเค้าเอามือดักรอของทางฝั่งเรา แล้วหยิบไปหมด.. เราหยิบได้แค่ผักบุ้ง เนื้อ กุ้งนี่ไม่มีเลย

พอเราจะหยิบกุ้ง(ที่อยู่ด้านเรา) เค้าก็ข้ามมาฉกไปอีก.. ทำ กอ อู ปรี๊ดดดแตกอีกแล้ว อีนี่

เรา : "พีคะๆ" (ไม่ได้ยิน) ... 

เรา : "พี่คะ จะหยิบข้ามฝั่งมาทำไมคะ หยิบไปหมดแล้วคนอื่นเค้าจะหยิบอะไรล่ะทีนี้"(เสียงดัง)

Jackass1 : "น้องพูดดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วย"

เรา : "อ้าว ก็เมื่อกี้เรียกแล้วไม่ได้ยิน แล้วถ้าไม่พูดเสียงดังจะรู้ตัวเหรอ"

Jackass1 : "เออ ก็พูดดีๆไม่ได้รึไง ใส่ชุดนักศึกษาอยู่แท้ๆนะ"

เรา : "ใส่ชุดนักศึกษาแล้วทำไม พี่น่ะใส่ชุดทำงานแล้วไม่อายบ้างเหรอ ทำตัวไม่มีมารยาท"

Jackass2 : "ทำไม น้องมีปัญหาอะไร"

เรา : "ถ้าของไปไม่ถึงก็สั่งกับพนง.เอาสิ ไม่ใช่มาหยิบฝั่งคนอื่นเค้าแบบนี้"

Jackass1 : "เออ รู้แล้ว ไม่ต้องพูดเสียงดังก็ได้ ได้ยินแล้ว"

เราบ่นหงุบๆหงิบๆสองสามคำด้วยความไม่สบอารมณ์

เงยหน้ามาอีกทีเห็น Jackass1 จ้องหน้าเรายังจะกินเลือดกินเนื้อ

เรา : "ทำไมต้องมองแบบนี้ มองทำไม.. จะหาเรื่องใช่มะ"

Jackass1 : "น้องตะหากที่ไม่จบ พี่มองเพราะดูว่าน้องจะพูดอะไรอีก"

เรา : "ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วไง มีอะไรอีกล่ะ"

Jackass1 : เงียบ.. จ้องหน้าเรา

เรา : เงียบ.. จ้องหน้ากลับ ไม่หลบตาด้วย เอาดิ

Jackass2 : "น้อง มองหน้าเพื่อนพี่ทำไม ยังไม่จบใช่มะ"

(โอ้ยย ไม่ดูเล้ยยว่าเพื่อนตัวเองอะ จ้องหน้าคนอื่นเค้าก่อน)

เรา : "ก่อนพูดน่ะ ดูให้ดีๆก่อน ว่าเพื่อนพี่น่ะจ้องหน้าหนู"

Jackass2 : "พี่น่ะจบแล้ว แล้วน้องจะต่อล้อต่อเถียงทำไม"

(อ้าว อีดอก ก็มาถามกูว่ามองหน้าเพื่อนมึงทำไม แล้วเพื่อนมึงก็ยังจ้องกูไม่เลิกด้วยนะ)

เรา : "ก่อนพูดอะไรน่ะหัดดูตัวเองซะบ้างนะ"

แชมป์(กว่าจะออกโรง) : "พี่ ผมว่าจบเหอะ"

Jackass1 : "น้องหัดดูแลแฟนน้องให้มันดีๆด้วยนะ"

แชมป์ : "ก็เค้าก็เงียบแล้ว พี่ไปมองหน้าเค้าทำไมล่ะ.. พอเค้าจ้องตอบ เพื่อนพี่ก็พูดขึ้นมาอีก"

และแล้วเรื่องก็จบ.. ส่วนผู้ชายฝั่งนั้นเค้าก็เงียบไม่ออกโรงเลย

ผู้ใหญ่นี่ก็แปลกนะ.. มาพูดว่า "น้องใส่ชุดนักศึกษาอยู่นะ" ทั้งๆที่ตอนแรกยังไม่ทันได้ด่าอะไรซักคำ

ตัวเค้าเองต่างหากที่ควรจะอาย ใส่ชุดทำงาน โตเป็นควาย แต่ไม่รู้จักมารยาท ต้องให้เด็กสอน

แล้วทำผิดก็ไม่ขอโทษด้วยนะ หรือเค้าไม่รู้ตัวรึยังไงก็ไม่ทราบว่าไม่มีมารยาท

แต่ดูจากการเตือนแล้ว ไม่ขอโทษ ไม่รู้สึกผิด แถมมาจ้องหน้าตอบ

ก็รู้แล้วล่ะว่าพื้นฐานการอบรมมันเป็นยังไง

เราไม่เคยไม่มีมารยาทกับใครก่อน แล้วเราก็ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเราเหมือนกัน

ตอนเรากินเจ๊ทั้งสองก็มองเราเป็นระยะๆ

กะว่าถ้าตอนเราลุกจะไปจ่ายเงิน แล้วมันยังมองอีก เราจะได้ชูนิ้วกลางให้

คนอะไร หน้าด้านได้อีกอะ.. แบบนี้ถึงไปมีมารยาทกะคนพวกนี้ มันก็ไม่รู้สึกหรอก

อ่ะ.. กลับมาที่เรื่องดีๆ

วันนี้ไปถ่ายรูปที่เซนทรัลเวิร์ลเค้าจัดไฟ X'mas

สวยงามมากกกกมายยยยย

countdown ที่นี่ก็ไม่เคยผิดหวัง

เคยหลงไปพารากอนครั้งนึง ตอนพารากอนปีแรก

โฆษณาใหญ่เลยว่าต้นคริสมาสต์ราคา 50 ล้าน

เราก็คิดว่ามันจะอลังการ.. ที่ไหนได้ ตอนปีใหม่ก็จุดพลุแค่เป็นพู่ๆ 2-3 ที

มาดูที่เซนทรัลเวิร์ลอีกทีกที

บรรยากาศน่ารักม๊ากกกมากกกก

แต่คนเยอะมากเหมือนกัน จะเดินต้องคอยหลบคนถ่ายรูปตลอด

จริงๆมีรูปตอนช่วงกลางวันด้วย แต่เอาช่วงกลางคืนมาลง เพราะมันสวยกว่า

ชอบรูปนี้..

เฮ้อ.. อยากปีใหม่เร็วจังเลยอ่ะ  -  -*

เยี่ยมไปเลย!! สตอรี่ไทย

เพิ่งอัพไดไปเมื่อสองวันก่อน

กว่าจะลงรูปได้ต้องวุ่นวาย ลำบากยากเข็ญ

เราก็รู้ว่าคุณก็ลำบากกับระบบ

แต่คุณทำงานอยู่บนความทรงจำ ความรู้สึกของคนอื่นนะ

ขอให้ตระหนักข้อนี้เอาไว้ด้วย

เรารู้ตัวว่าเราก็ไม่ได้จ่ายฟูลนะ

ตอนนี้ยังใช้ฟรีอยู่

ไม่ใช่ว่าไม่มีเงิน แต่ดูจากการทำงานสิ

เข้าไดก็เข้าไม่ค่อยจะได้ แถมยังมีปัญหาไดหายอีก

แบบนี้เราจะมั่นใจได้ยังไงว่าวันนึงไดเราจะไม่หายไปทั้งหมด?

ใครอยากจะว่าเราก็ได้นะที่เราไม่ให้กำลังใจทีมงาน

เพราะเราก็ไม่เคยเห็นระบบที่ไหนมีปัญหาเท่าที่นี่

ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนๆที่ดี ที่เราได้รู้จักจากที่นี่

ป่านนี้เราย้ายไดไปนานแล้ว

ขอร้องเถอะ สตอรี่ไทย.. อย่าให้เราเสียความรู้สึกไปมากกว่านี้

เพราะเราไม่อยากจากพวกเขาไป

คำเตือน : Entry นี้แสดงความเลวของเจ้าของได ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง

เปิดเทอมแล้วเน้ออออ..

ดีใจมากๆ เพราะจะไม่อยู่บ้านเหงาๆอีกแล้วว

เทอมนี้จะต้องตั้งใจให้มากกกก ทุ่มเทให้กับการเรียนสุดชีวิตเลย!! (ว่าไปนั่น)

ก่อนเปิดเทอม เราตั้งใจไว้ว่าจะลดน้ำหนัก แล้วก็เปลี่ยนทรงผม

แต่ยังทำไม่ได้และไม่ได้ทำซักกะอย่าง

แถมยังอ้วนเอาๆๆอีก.. ทั้งๆที่ลดน้ำหนักไปได้ติ๊ดนึงแล้วเชียววว

ตอนนี้ก็เลยอวบอ้วน ยัดตัวเองลงไปในกระโปรงนักศึกษาไม่ได้แล้วววว

แถมด้วยความซกมกตอนปิดเทอม.. ไปเที่ยว เหนื่อยๆเผลอหลับทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ

ปรากฏว่าตอนนี้สิวบุก แล้วมือเจ้ากรรมก็ชอบไปลูบๆจับๆเกาๆ

ยิ่งทำให้หน้าแหก เป็นแผล เป็นรอยดำ

โอ้ยยย.. ช่วงเวลาที่อุบาวท์ที่สุดในชีวิต

เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว ไปรูทกับเพื่อนๆม.ปลาย

ไป 8 คน เหล้าลิตรเดียว.. คงจะเมากันหรอกนะ

กินแล้วไม่เกิดปรากฏการณ์ใดๆ แค่กึ่มๆยังไม่มีเลยคิดดู

อุตส่าห์ไม่ขับรถไปเพราะกะเมาให้เต็มที่

แต่ก็ดีแล้วล่ะ.. มีสติก็ย่อมดีกว่าไม่มีสติอยู่แล้ว

ตอนตีสอง ออกจากรูท หาแท็กซี่ รวมตัวกันไปนอนหอแป้ง(เพื่อนสนิท)

ไม่มีแท็กซี่คันไหนยอมไปอ่อนนุชเลย

บางคันก็บอก.. ไม่กดมิเตอร์นะ คนละ 50 บาท

โห.. ขูดเลือดกันไปเลยดีกว่าพี่ มี 8 คน ไปอ่อนนุชแค่นี้เอง

เพื่อนๆก็เลยมอบหมายให้เราไปหาแท็กซี่เพื่อกลับหอ

มันคงเห็นว่ามารยาเรามีเป็นพันล้านเล่มเกวียน

ในขณะที่เรากำลังหาแท็กซี่งกๆ คุณเฟรนด์สุดสวยมีหนุ่มแดนกิมจิมาจีบ

จีบกันด้วยภาษาอะไรไม่รู้ แต่รู้ว่าพยายามกันนานมากกกก

พอเราใช้มารยาพันล้านเล่มเกวียนอ้อนแท็กซี่ไปอ่อนนุชได้

ก็จัดการเรียกเพื่อนๆขึ้นรถ.. แต่ไม่มีผู้ใดสนใจ

เนื่องจากหนุ่มเกาหลีน่าสนใจมากกว่าแท็กซี่ที่จะพากลับบ้าน

จนเราโมโหมาก ได้วีนเพื่อนก็คราวนี้แหละ..

เราก็ไปยืนกรี๊ดๆใส่เพื่อน จนเพื่อนตกใจรีบขึ้นแท็กซี่โดยด่วน

คุณเฟรนด์กับหนุ่มเกาหลี(ที่เพิ่งมารู้ทีหลังว่าหล่อมากกก)ก็อดแลกเบอร์กันไป

พอขึ้นแท็กซี่กันครบ กำลังจะปิดประตู.. ก็มีมือนึงเข้ามาคว้าประตูไว้

ชายหนุ่มสามคน ชวนพวกเราไปกินข้าวววว

เหออออ.. เรื่องอะไรล่ะ ตูอ้อนแท็กซี่ตั้งนานกว่าจะไป อยู่ๆจะให้ตูลงซะงั้น

เลยถามทั้งสามไปว่า "อยากได้เบอร์ใคร เอาค่าแท็กซี่มา 200 เดี๋ยวให้"

(เพื่อนอึ้งในความเห็นแก่เงินของเรา สามารถขายเบอร์เพื่อนด้วย 200 บาท)

พี่เค้าก็ไม่ยอม บอกจะกินข้าวๆอย่างเดียว(เอ๊ะ! ตูไม่หิวหนิ)

สุดท้ายพี่เค้าก็จ้างแท็กซี่ 100 นึง ค่าไล่พวกเราลงจากรถ(ห๊ะ!!)

แล้วพวกพี่ๆเค้าจะขับรถไปส่งพวกเราเองงง

แท็กซี่ก็คว้าไว้ดิ ได้ 100 นึงฟรีๆ แถมไม่ต้องเสียค่าน้ำมัน

พวกเราก็เลยลงไปกินก๋วยเตี๋ยวฟรีกับพวกพี่ๆเค้า (พี่บอย พี่อิฐ พี่ภาพ)

พี่บอยจีบแป้ง ส่วนคนอื่นๆก็คุยกันตามปกติ

แล้วพี่บอยก็พาพวกเราไปส่งหอแป้งอย่างปลอดภัย

หลังจากวันนั้น แป้งบ่นรำคาญพี่บอยมาก

เพราะชอบพูดเลี่ยนๆแล้วก็ชอบโทรชวนไปกินข้าวทุกวัน

จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แป้งก็ยอมไปกินข้าวกับเค้า พร้อมทั้งเชิญตัวแสบไปด้วย

ตัวแสบที่ว่านี่ก็คือ เรา กับ เฟรนด์

อีแป้งบอกว่าถ้าพวกมึงรวมหัวกัน พี่เค้าต้องหมดตูดแน่ๆ ฮ่าๆๆ

แต่น่าเสียดายที่เฟรนด์ไม่ว่าง เราจึงฉายเดี่ยว แล้วก็พาคุณแชมป์ไปเป็นการ์ดด้วย

(เออ อีแป้งมันก็ร้ายเหมือนกันแหละ มันไปกินข้าวกับเค้าเพราะตังค์มันหาย 500)

ตกลงนัดแนะกันเสร็จก็ไปทานที่ร้าน To-sit สยาม

เราก็บรรเลงสั่งอาหารที่แพงที่สุดในร้าน แล้วก็แพงระดับรองลงมา

ตอนแรกคุณแชมป์เค้าก็นั่งเข้มเป็นการ์ดอย่างเดียว

แต่พอรู้ว่าพี่บอยเป็นรุ่นพี่สวนกุหลาบเท่านั้นแหละ.. พี่น้องท้องสวนฯเลยเกิดรักกันขึ้นมาซะงั้น

สุดท้าย.. ก็ไม่รู้ว่าพี่บอยจ่ายไปเท่าไหร่ แต่คิดว่าไม่น่าเกินสองพันห้า

เพราะอาหารที่แพงที่สุดในเมนูมันแค่ 380 บาทเองงงงง

คราวหน้าถ้าพี่บอยชวนไปอีก.. จะนัดที่ Secret Garden

ให้รู้ๆกันไป ว่าจะไหวมั้ย ฮ่าๆๆๆ

Postscript ...

ปิดเทอมเราไปซื้อลูกกระต่ายมาอีกตัว

เอามาเป็นเพื่อนกับเจ้าโยเกิร์ต

แต่ตอนนี้มันตายซะแล้วอะ (ตายที่บ้านคุณแชมป์)

รู้สึกใจหายไปเลยแฮะ

เราก็สังหรณ์ไว้แล้วล่ะ ว่ามันต้องตายแน่ๆ

เพราะมันซึมๆ ไม่วิ่ง ไม่เล่น นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องตลอด

อืม.. RIP นะจ๊ะ เจ้าวิปครีม.. เดี๋ยวจะทำบุญไปให้นะ

HBD นะ คนแปลกหน้า..

Entry นี้มีคำหยาบคายด้วยล่ะ.. แย่จัง

โหววว... ตกใจตัวเอง

นี่ไม่ได้อัพไดมานานมากกกกเลยนะเนี่ย

สืบเนื่องจากเวลาจะเข้ามาอัพไดทีไร

storythai ก็มักจะมีอันเป็นไป เข้าไม่ได้ทุกที

ทำให้เจ้าของไดรู้สึกเหนื่อยหน่ายเป็นอย่างยิ่ง

นานวันเข้า เลย "ลืม" เมมชีวิตประจำวันตัวเองซะงั้น

แล้ววันนี้จะมาอัพเรื่องอะไรดีล่ะ

นั่งนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก็.. ไม่มีอะไร ปิดเทอม น่าเบื่อ

เมื่อประมาณเกือบ 2 อาทิตย์ที่แล้ว ไปซื้อ HTC Diamond มาไว้ในครอบครองแล้วล่ะ

โชคดีว่าไปตอนราคามันลงพอดี.. เหลือ 27,900 บาท

ตัวเบาออกมาจากร้านเลย

รักษาน้องได๋ด้วยชีวิต ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม

จนเมื่อวานนี้ทำน้องได๋ตกที่ฟุตบาธ

แง.. เป็นรอยเลย รับไม่ด้ายยยยย..

คน perfectionism อย่างเราแทบอยากจะตาย

แต่สุดท้ายก็ต้องทำใจล่ะนะ  -   -*

เอ้อ.. นึกได้ล่ะ

ขอย้อนความเดิมเมื่อนานมากกแล้ว สมัยเรายังเป็นเด็ก

เราเป็นคนเงียบ และคอยประนีประนอมสุดๆ

เนื่องจากเป็นคนกลัวปัญหา จึงพยายามหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่ก่อให้เกิดปัญหาหรือก่อเหตุลุกลาม

มีปัญหาอะไรก็ยอมเค้าไปซะทุกเรื่อง.. เอาง่ายๆว่าไม่สู้คน

แต่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ม.ปลาย ใกล้จะเข้ามหาลัย

จากที่หงิมๆ ยังไงก็ได้ ปัญหามาก็ยอมๆไป อดทนทุกอย่าง

กลายเป็นความอดทนบกพร่องซะงั้นน..

ถ้าอะไรมารุกล้ำสิทธิ์เรา.. เจ๊วีนบ้านแตก

จนคุณแฟน(เพิ่งมาคบช่วงนั้นพอดี)คิดว่าเป็นจอมวีนไปซะงั้น

เพื่อนก็บอกว่า สงสัยมึงคงเก็บกดมานาน

วันที่เราไปซื้อน้องได๋ ก็ได้ไปดูหนังเรื่อง Amusement

ตอนจองเราก็เห็นว่าคนน้อยมากกก (ตอนเข้าโรงจริงๆ มี 3 กลุ่มเท่านั้นเอง)

พอเข้าโรงไป ก็พบว่ามีกลุ่มคนจีน(จีนแท้ๆเลยล่ะ)นั่งอยู่ด้านหลังเรา

ตรงข้างหลังเราเป็นคนจีนผู้หญิง 3 คน (เค้ามากัน 7 คน แต่อีก 4 คนไม่พูดถึง เจาะจง 3 คนนี้)

หญิงจีนคนเรานั่งเยื้องมาด้านหลังขวาของเรา ตั้งชื่อว่า อีช่างคุย

คนที่สอง นั่งด้านหลังเราพอดี ตั้งชื่อว่า อีช่างเตะ

คนที่สามนั่งต่อมา ด้านหลังซ้ายของเรา ตั้งชื่อว่า เจ๊แว่น อีนี่เป็นอะไร?

เรื่องมีอยู่ว่า.. ตอนโฆษณาสินค้า คนจีนพวกนี้เค้าคุยกัน เสียงดังมากกกก

ให้นึกถึงเวลาไปร้านอาหาร แล้วเจอกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มใหญ่นั่งคุยกันเสียงดังๆอย่างออกรสชาติน่ะ

แต่คนจีนพวกนี้คุยกันเสียงดังในโรงหนังน่ะสิ.. แทบจะแหกปากคุยกันเลยมั้ง

ไอ้เราก็คิดในแง่ดีว่า.. มันโฆษณาสินค้า เค้าฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่อง ถ้านั่งเงียบคงน่าเบื่อ

พอตัวอย่างหนังมา อีช่างคุยก็ยังคุยไม่จบ แถมคุยเสียงดังที่สุดในกลุ่มด้วยนะ

ไอ้เราปกติชอบดูตัวอย่างหนัง.. แล้วเวลาดูก็ไม่ได้อ่าน sub ก็เซ็งสิ.. กอ อู ฟังไม่รู้เรื่องงงง

อีคนข้างหลังก็เตะเบาะเราอยู่นั่น.. แล้วก็เตะแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยนะ

พอเราหันไปมอง ก็พบว่าอีช่างคุย มันนั่งคุยแบบไม่ได้นั่งพิงเบาะน่ะ

เรียกง่ายๆว่า.. นั่งคุยรดหัว กอ อู นี่แหละ!!

คุณแฟนผู้อ่อนโยนก็พยายามบอกให้เราย้ายที่หลายครั้ง

แต่ด้วยความจิตวิปริตของเรา.. เราไม่ย้ายค่ะ

หันไปพูดดังๆกับอีช่างคุยว่า Don't talk please

ได้ผลแฮะ.. อีช่างคุยสะดุ้งแล้วเงียบกริบทันใด

เงียบได้ไม่นานก็มีเสียงกระซิบกระซาบกัน.. เออ ไม่เป็นไร อย่ามาแหกปากก็พอแล้ว

คิดได้ไม่ทันจบประโยค เราโดนถีบเบาะทันที

ถีบนะคะ ไม่ใช่เตะ

อีช่างเตะมันถีบจนสุดที่นั่งเลยค่ะ

ปรี๊ดดดดดแตกกกก ในบัดดล..

ฮ่าๆๆ มองหน้ามันเป็นเชิงว่า มอ อึง เล่นกะใครไม่เล่น มาเล่นกะกอ อู

เราก็ลุกขึ้นแล้วไปนั่งด้านหลังอีช่างถีบคนนั้น

คุณแฟนก็เดินตามมานั่งข้างๆอย่างงงๆ

อีช่างถีบมันก็มองตามเรา แล้วกระซิบกระซาบกับอีช่างคุย

จังหวะนั้นเองงง.. อิฉันก็ถีบที่นั่งของอีช่างถีบจนสุด

มันก็มองหน้า เราก็มองตอบ (ตอนนั้นลืมว่าฝั่งเค้ามี 7 เรามี 2)

แล้วอยู่ๆเจ๊แว่นเพื่อนเค้าก็ร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น (อ้าว ตูยังไม่ได้ทำอะไรเจ๊เลย)

แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างในโรงก็เป็นเหมือนที่มันควรจะเป็น

ส่วนเจ๊แว่นเค้าคงสะเทือนใจมาก เลยออกจากโรงไป ไม่ดูหนัง

สงสัยกลับบ้านเกิดเค้า เค้าคงไปเล่าให้พี่น้องฟังว่าถูกคนไทยรังแก

แย่จัง.. ที่ดั๊นนนมาเจอคนต่อมความอดทนต่ำอย่างอิฉัน

http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A7086614/A7086614.html

Postscript ,,

ช่างนี้ไม่ได้ลงรูปเล้ยยยย..

ด้วยเหตุที่ว่า USB port มันเป็นบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้

ใช้ไม่ได้ทั้งหน้า ทั้งหลังเคส

ลง driver ก็ยังไม่ได้อีก สงสัยต้องฟอแมต

แต่.. อยากซื้อคอมใหม่จังง